Popijając kawkę czekam na obiad.
Dzisiaj mam flaki. Uwielbiam je.

Byłam trudnym dzieckiem, jeśli chodzi o jedzenie. Mało co lubiłam i mało co jadłam. Brzydziłam się jeść u kogoś i też po prostu nie lubiłam, bo mama robi lepiej. Miałam kilka potraw, które jadłam. Rodzice próbowali nauczyć mnie jeść jak normalnego człowiek, ale byłam opornym uczniem Na spokojnie, przekupywaniem czy nawet wrzaskiem lub karami. Nie działało ;p Zupa musiała być "czysta", nie mogło w niej nic pływać... Przed każdym posiłkiem sprawdzałam czy sztućce są lśniąco czyste. Jak ktoś mi robił kanapki to nie mogłam tego widzieć, bo jak widziałam, że dotknie ktoś mojego jedzenie to koniec. Nie zjem. Kuzynka zawsze złośliwie wsadzałam mi palec do jedzenia Tak samo nigdy nie piłam po nikim, nigdy nie dawałam "gryza" itp... a flaki... Flaki to taka obrzydliwa potrawa, a ją właśnie uwielbiałam!

Na szczęście te wszystkie dziwne zachowanie mi częściowo minęły. Sztućce dalej sprawdzam ale niektórym już mogę dać gryza, czy łyka - jednak nie każdemu Nauczyłam też się jeść więcej potraw... ;p

Tak się zastanawiam skąd mi się to wzięło?
Byłam rozpieszczonym dzieckiem to fakt. Najmłodsza z rodzeństwa. Duża różnica wiekowa jest między nami. Jednak nie mogę powiedzieć, że rodzice mi pozwalali na takie zachowanie, bo nie pozwalali. Owszem mogli powiedzieć "nie chcesz to nie jedz" i może wtedy bym z głodu przestała wybrzydzać, ale nie wiem czy by to poskutkowało